«Ջու-ջու-ջուջալար»․․․մայր հավիկի խաղը

Մայր հավիկի դերը խաղալով՝ Նիկոլ Փաշինյանի ինքնամոռաց ուրախությունը, որ Ադրբեջանի տարածքով ցորեն է գալիս, հիշեցնում է կոմունիստական շրջանի մի երգ։ Հիշո՞ւմ եք Պոլադ Բյուլբյուլօղլուի երանելի երգը՝ «Ջու-ջու-ջուջալար», որտեղ մայր հավիկը սիրով հավաքում էր իր գունավոր ճուտիկներին՝ մեկ դեղին, մեկ կապույտ, մեկ կարմիր… Երգը մանկական էր, բայց խորքում խոսում էր հսկայական մոր՝ պետության՝ հոգատար ձեռքերի մասին։

Հանրահայտ դերասան Նիկոլ Փաշինյանը, որը շատ կերպարներ է խաղացել, հիմա խաղում է միայն մայր հավիկի՝ «Ջու-ջու-ջուջալար» դերը։ Քաղաքական բակում նա կանչում է ճուտիկներին՝ երբեմն «հայ ժողովուրդ», երբեմն «հպարտ քաղաքացի», վերահսկում՝ ով ուր է գնում, ով ինչ է ուտում։ Կարծում է, որ այս կերպարը հանրության մեջ կստեղծի նոստալգիա և վստահություն։

Հանրությունը, ճուտիկների նման, մնում է բակում՝ բավարարված, հնազանդ և կախված կերից։ Ով փորձում է թևերը բացել, անմիջապես ստանում է «սահմանափակում»։ Ճուտիկները պատրաստ չեն դիմակայելու վտանգին, որովհետև մայր հավիկը նրանց միայն ուտել է սովորեցրել։ Նրանք դա հասկացան միայն այն ժամանակ, երբ մի օր սկսեցին պակասել։ Արդեն ուշ էր։

Քաղաքական բակում Փաշինյանը շարունակում է նույն դերակատարումը՝ հանրությանը դրել է կուտ ուտող ճտերի տեղ, որոնք չեն մտածում իրենց անվտանգության մասին, միայն սպասում են, թե ով կեր կբերի։ Ճուտիկների բավարարվածությունը փոխարինվել է կախվածությամբ և անպատրաստությամբ, իսկ «կեր»-ի հետ գալիս է վտանգի ամբողջ ծանրությունը։

Հասմիկ Բաբաջանյան

«Հրապարակ օրաթերթ»