Առաջին և ամենակարևոր բանը, որ պետք է անել սերնդափոխությունն է. Պարույր Սանթրոսյան

Mar 15, 2017 1 Comment

 

Երևանի թիվ 1 տարածարջանային քոլեջի տնօրեն, գրող, հրապարակախոս Պարույր Սանթրոսյանը, ով ռեյտինգային ընտրակարգով առաջադրված է թիվ 2 (Արաբկիր, Աջափնյակ, Դավթաշեն) ընտրատարածքում, հայտարարում է, որ իր քարոզարշավը  իրագործում է «Ուրիշ քարոզչություն» նշանաբանով: Օրինակ՝ նախընտրական  պաստառներ և բուկլետներ չի թողարկում. «Բուկլետներ թողարկեմ, որ ինչ անեմ՝ հետո այդ բուկլետը տեսնեմ աղբարկղի մեջ նետված ու ինձ վա՞տ զգամ: Կամ պաստառներով հեղեղեմ շենքերի պատերը, որ հետո քաղաքապետարանը ստուգի, թե ո՞նց եմ դրանք մաքրել: Ես նորմալ եմ վերաբերվում, երբ մարդիկ այդ բոլոր բաներն անում են, բայց իմ ասած ուրիշ քարոզչությունն հենց այն է, որ ես նույն բաները չեմ անում»,- զրույցի նախաբանում այս կերպ բացատրեց իր ուրիշ քարոզչությունը Պարույր Սանթրոսյանը: Նշենք, որ այն տարածքը, որտեղից առաջադրվել է նա, համարվում է ամենաթեժ ընտրագոտիներից մեկը՝ այստեղ ՀՅԴ-ից առաջադրվել է գործող պատգամավոր Միքայել Մանուկյանը, նախկին առողջապահության նախարար Նորայր Դավիդյանը, ՀՀԿ-ից դարձյալ գործող պատգամավոր Արտակ Սարգսյանը՝ ՍԱՍ-ի Արտակը, ԱԺ նախագահի որդի Արման Սահակյանը, ոստիկանապետի փեսա Արթուր Գրիգորյանը, «Ծառուկյան» դաշինքից՝ Տիգրան Ուրիխանյանն ու Զոհրաբ Զոհրաբյանը, «Օհանյան-Րաֆֆի-Օսկանյան» դաշինքից՝ Արմեն Մարտիրոսյանը, Կոնգրես-ՀԺԿ դաշինքից՝  Արամ Մանուկյանը:

Պարո՛ւյր, Ձեզ հետ հանդիպման գալուց առաջ բոլորովին պատահաբար զրուցելու առիթ ունեցա մի ընտրողի հետ, ով ոգևրոված ասում էր, որ քաղաքական ուժերից մեկը խոստացել է վերադարձնել խորհրդային դրամարկղի ավանդները: Իսկ Դուք ի՞նչ կարևոր բան եք խոստանում, որի համար արժի Ձեզ ընտրել:

Անկեղծ ասած, ես չգիտեմ, թե նման խոստումներ տվողննեը այդ գումարները որտեղից են վերադարձնելու: Ինքս չեմ հավատում, որ այս պահին այդ գումարների վերադարձը իրատեսական է: Ինչ վերաբերում է ինձ՝ ես ՀՅԴ անդամ եմ դարձել 26 տարի առաջ՝ 1991 թվականին: Դրանք այն ժամանկներն էին, երբ կուսակցության մեջ ընդգրկվում էին ոչ թե պաշտոն ստանալու, այլ մեր դեպքում դատվելու հեռանկարով:

Իմիջիայլոց, ՀՅԴն այդ տարիներին փառահեղ ընդդդիմություն էր, ավելի լավ ընդդիմություն, քան հետագայում դրսևորվեց որպես իշխանություն:

Կիսում եմ Ձեր տեսակետը: Բայց հիմա եկեք անդրադառնանք խոստանալու խնդրին՝ ես կարծում եմ, որ օրենսդիր մարմինը և դրա ներկայացուցիչ համարվող պատգամավորը երեք հիմնական գործառույթ պիտի կատարի՝ օինաստեղծ աշխատանք, խորհրդարանական դիվանագիտություն և լուրջ քաղաքական գործունեություն: Մնացածն արդեն՝ բակում ասֆալտ փռել, կանաչապատել, լույս քաշել, նոր երթուղու գիծ բացել, կներեք՝ պատգամավորի գործը չէ, և նման խոստումներ ես չեմ կարող տալ: Իսկ այդ  բոլոր հարցերը գլոբալ արտահայտված են այն քաղաքական ուժի նախընտրական ծրագրում, որտեղից թեկնածուն առաջադրվել է: Ընտրվելու դեպքում, բնականաբար առաջնորդվելու եմ ՀՅԴ ծրագրով, ինձ անձնապես տեսնում են մշակույթի և կրթության ոլորտի բարելավման տիրույթում: Ես ինքս՝ իբրև ռեյտինգային թեկնածու, կարող եմ մի բան խոստանալ՝ ես շարունակելու եմ ապրել այնպես, ինչպես ապրել եմ կյանքիս 46 տարիները: Ես ընդամենը ուզում եմ, որ ընտրության գնացողը ճանաչի նրան, ում ընտրելու է: Ճանաչի այդ մարդու ով կամ ինչացու լինելը, գենոտիպը, ընտանիքը, ստացած դաստիարակությունը, ապրած կյանքը, շրջապատը, անցած տարիներին կատարած աշխատանքը, որտեղ էլ դա եղած լինի։ Փորձում եմ բացատրել, որ բոլորն իրավունք ունեք ազատ մտածելու և ազատ ընտրելու՝ հասկանալով, որ մարդն ընտրվելուց հետո չի կարող փոխվել, նրա տեսակը նույնն է մնալու: Նա, ինչպես որ եղել է իր մյուս արած ու չարած գործերի մեջ, նույնն էլ շարունակելու է ընրվելուց հետո՝ խորհրդարանում: Ես 7 տարի աշխատել եմ ԱԺ-ում և մեծ-մեծ խոստումներ տվողներից շատերին անձամբ եմ ճանաչում: Գիտեմ նաև, թե այդ խոստումների որ մասն է ընտրությունից հետո իրագործվում: Ի վերջո մենք բոլորս այս երկրում ենք ապրում, խոստումներ շատ ենք լսել, տեսնում ենք նաև իրականությունը:

Ես գիտեմ, որ Դուք երջանկահիշատակ Վահան Հովհաննիսյանի ընկերն եք եղել և խորհրդարանում միասին եք աշխատել, գիտեմ նաև, որ Ձեր վերջին գիրքը՝ «Քաղաղքը», նվիրված է նրա հիշատակին: Ձեր կարծիքով՝ Վահանին ի՞նչ հաջողվեց կամ չհաջողվեց անել խորհրդարանում:

Մարդիկ այսօր շատ հաճախ համացանցում Վահանի այն ժամանակվա խորհրդարանում ունեցած ելույթներն են դիտում /դա ես չեմ ասում, կարող եք հետևել, կտեսնեք, որ դա ճշմարտություն է/, արդեն իսկ վկայում է, որ նա իսկապես այն քաղաքական գործիչն է, որը հետք է թողել: Վահանը շատ մեծ գործ է արել խորհրդարանական դիվանագիտության ասպարեզում, որի մասին գուցե շատերը տեղյակ էլ չեն: Ես առիթ ունեցել եմ ասելու, հիմա էլ կրկնում եմ՝ որպես մարդ և տղամարդ իմ տեսակի ձևավորման վրա ազդեցություն են ունեցել երկու մարդ։
Առաջինը հայրս՝ Արմեն Սանթրոսյանը /հայտնի դերասան, դրամատուրգ, ՀՀ ժողովրդական արտիստ-խմբ./, իր տված դաստիարակությամբ ու գեներով, և երկրորդը՝ Վահանը Հովհաննիսյանը, ում հետ աշխատելու ու ընկերություն անելու պատիվ եմ ունեցել: Հայրս ինձ երբեք ոչ մի արարքիս համար չի գովաբանել և մի դրական խոսք չի ասել, որպեսզի, ինչպես ինքն է  ասում, չմեծամտանամ: Ես Վահանի հետ ընկերութւյուն եմ արել մինչև վերջ, պարզապես 2006 թվականից մեր ճանապարհները բաժանվեցին՝ ես սկսեցի զբաղվել միայն կրթությամբ, իսկ ինքը շարունակեց մնալ քաղաքականության մեջ:

Ինչո՞ւ որոշեցիք վերադառնալ քաղաքականություն:

Դա ոչ թե իմ, այլ կուսակցության որոշումն էր, իսկ ես պարտաճանաչ մարդ եմ:

Դաշնակցության ընդհատակ գործելու տարիները վաղուց արդեն անցյալ են: Դրանից հետո կուսակցությունը նախ միացավ իշխանությանը, հետո ընդդիմություն դարձավ, հիմա նորից իշխանություն է: Այս ամենը ընտրողի մոտ անհասկանալի է դարձնում կուսակցության կարգավիճակը: Այս խնդիրները բացասական չե՞ն անդրադառնա ընտրությունների  ելքի վրա:

127 տարվա պատմություն ունեցող կուսակցությունը բնականաբար կենդանի օրգանիզմ է, որը կառավարվում է սովորական  մարդկանց կողմից: Բնական է , որ 127 տարվա կենսագրության մեջ պիտի և՛ սխալներ լինեին, և՛ ճիշտ պահեր, և՛ բաղթողումներ: Կուսակցությունն իր պատմության ընթացքում արել է և՛ սխալներ, և՛ պատմական ու հերոսական քայլեր: Ինչ վերաբերում է իշխանություն լինելուն կամ չլինելուն. ես չգիտեմ որևէ կուսակցություն, որը չի ձգտում իշխանության, այլապես քաղաքականությամբ զբաղվելը կդառնար աննպատակ: Նմանապես չգիտեմ որևէ ընդդիմադիր ուժի, ով ընդդիմության կարգավիճակում չի քննադատում իշխանությանը: Ամեն դեպքում առաջիկա ընտրությունները ցույց կտան, թե ընտրողն ինչպես է գնահատում այդ ողջ գործընթացը ընդհանրության մեջ:

ՀՅԴն փակ կառույց է, ոչ ոք չգիտի, թե ինչ է կատարվում ներսում, իսկ դրսից տպավորություն կա, թե ՀՅԴի թաքուն ծրագիրը Ստամբուլը արյան ծով դարձնելն է: Դուք նման գաղտնի ծրագիր ունե՞ք, թեկուզ հոգու խորքում:

Ոչ իհարկե /ծիծաղում է-խմբ./: Ստամբուլը արյան ծով դարձնել չեմ պատրաստվում, դա 100 տարվա հնություն ունեցող արտահայտություն է և այսօր արդեն այլ իմաստ ունի: Մի առիթով Վահանն ասել էր, որ իր երազած պաշտոնը Կարսի նահանգապետն է: Ես էլ ունեմ այդ երազանքը, բայց դա կապ չունի արյան ծովի հետ: Բայց ես նաև հասկանում եմ, որ ոչ ես, ոչ էլ իմ երեխաները դա չենք տեսնելու: Բայց այդ երազանքը իրավունք ունի ապրելու:

Միֆը, որ ստեղծվել է դաշնակցության փակ կառույց լինելու մասին, նույնպես հին է: Ներսում կուսակցությունը բավականին ժողովրդավարական է, ցանկացած հարցի շուրջ շատ առողջ ու սուր քննարկումներ են ծավալվում, որից հետո կայացվում է որոշումը, ընդ որում այն երբեք միանձնյա չի կայացվում: Այլ հարց, որ այդ որոշումները կարող են մեկին դուր գալ, մյուսին՝ ոչ, բայց ես կուսակցության ղեկավար մարմնի անդամ չեմ, և այս հարցերը ճիշտ է ուղղել ղեկավար կազմին:

Կա՞ ինչոր բան, որ Ձեր կարծիքով պետք է փոխել ՀՅԴում:

Առաջին և ամենակարևոր բանը, որ պետք է անել ողջ քաղաքական համակարգում  սերնդափոխությունն է: Ընդհանրապես եթե ուզում ենք, որ քաղաքական համակարգը փոխվի,  խորհրդային միությունից մնացած սերունդը պետք է ամբողջությամբ փոխվի, նույնիսկ 2 սերունդ պետք է հաջորդաբար փոխվի, որ որակապես նոր մտածողություն լինի:

Նոր մտածողությունը քանի դեռ չի եկել, ռեյտինգային թեկնածուները ակտիվ պայքար են սկսել միմյանց դեմ: Ընդ որում խոսվում է ինտենսիվ դրամաբաժանության՝ ընտրակաշառքի մասին…. Դուք ինչպե՞ս եք պատկերացնում Ձեր մրցունակությունը նման պայմաններում:

Ես նույնպես այդ մասին լսել եմ և շատ մեծ ցավ եմ ապրում, որ մեր քաղաքական ուժերը ընտրողին ի սկզբանե դարձրել են ծախու: Ես չգիտեմ՝ ավելի սարսափելի է ընտրակաշառք բաժանելը, թե՞ ընտրակաշառք վերցնելը: Ինձ համար իբրև քաղաքացի վերցնելն ավելի սարսափելի է: Բայց մենք հիմա խարդախության նոր էտապ ենք թևակոխել, խայտառակությունը հասել է այնտեղ, որ որոշ քաղաքական ուժեր կոչ են անում՝ վերցնել, բայց խաբել տվողին և այլ ուժի օգտին քվեարկել: Այսինքն՝ մենք մեր ժողովրդին նախ սովորեցրինք վաճառել ձայնը, հիմա էլ ասում ենք՝ վերցրո՛ւ, բայց խաբի: Իմ ուղեղի մեջ նման բաները չեն տեղավորվում, ինձ այլ կերպ են դաստիարակել: Ես հիմա նույնիսկ ամաչում եմ, որ այս հարցերի մասին խոսում եմ Ձեզ հետ: Ես չգիտեմ, որն է դրա դեմն առնելու ելքը. դատելն էլ չի փրկի, որովհետև եթե դատեն, պիտի համատարած բոլորին դատեն: Բայց ես հույսս չեմ կորցրել, բոլորը չէ, որ փողով են ընտրում:

Ձեր ռեյտինգային հիմնական մրցակիցները ովքե՞ր են:

Ինչ-որ առումով ռեյտինգային ընտրակարգով իմ մրցակիցներն են համարվում  ոչ միայն այլ կուսակցությունների, այլ, ուզեմ թե չուզեմ, նաև իմ կուսակցության կողմից առաջադրված թեկնածուները: Բայց ես այս պրոցեսին չեմ մոտենում իբրև մրցակցություն, մանավանդ որ այդ բառը բացասական ենթատեքստով է ընկալվում: Ես ավելի շատ  կողմ եմ, որ  դա լինի ազնից պայքար՝ հանուն քո առջև դրված նպատակի: Ռեյտինգային ընտրակարգը ունի իր առավելությունը, քանի որ  հնարավորություն է տրվում  ընտրություն կատարել շատ ավելի մեծաթիվ մարդկանց շրջանակում: Բայց այն ունի նաև բացասական կողմ, որովհետև ռեալ վտանգ կա, որ ընտրական գործըթնացի միջով անցնող մարդիկ, ովքեր  գուցե քաղաքական գործիչներ չեն, բայց այս կամ այն ոլորտում հաջողակ մասնագետ են, կարող են  այսպես ասած, <<փչանալ>>:

Ի՞նչ եք անելու ապրիլի 3-ին:

Կսպասեմ արդյունքներին, եթե խորհրդարան չգնամ, դա ողբերգություն չի լինի, կգնամ իմ հիմնական և շատ սիրելի գործին՝ քոլեջ: Հիմա արձակուրդ եմ վերցրել և ասեմ, որ ուսանողներիս էլ շատ եմ սիրում ու նրանց կարոտել եմ: Ի միջի այլոց, ուսանողներիցս մեկը, որն արդեն չափահաս է, ինձ հարցրեց՝ եթե ընտրվեք, դո՞ւրս եք գալու քոլեջից: Երբ ասացի՝ այո՛, զարմացած ասաց՝ ուրեմն  ավելի լավ է՝ Ձեր օգտին չքվեարկենք /երկուսով ծիծաղում ենք/:

 

Հարցազրույցը՝  Կարինե Սարիբեկյանի

 

Գլխավոր Թողարկում, Լուրեր, Հարցազրույց

Մեկ անդրադարձ “Առաջին և ամենակարևոր բանը, որ պետք է անել սերնդափոխությունն է. Պարույր Սանթրոսյան” հրապարակմանը

  1. ՎԼԱԴԻԿ ՂՈՒԿԱՍՅԱՆ says:

    Հարգարժան Պարույր հարցազրույցից մեծ հաճույք ստացա:Ձեր ուսանողի նման ես էլ կամուկացի մեջ ընկա:Ձեր նման ,և ուսուցիչներն են քիչ,և պատգամաորները Զրուցեցի ներքին ձայնիս հետ և համաձայնության եկանք,որ Ձեզ ուղարկում ենք Ազգային Ժողով;ԲԱՐԻ ԵՐԹ: