Իսկ ինչո՞ւ Արմեն Դարբինյանը չի հիշում իր ոչ լեգիտիմության մասին

Apr 15, 2018 Չի մեկնաբանվել

Սերժ Սարգսյանի նախագահական ժամկետի ավարտը լակմուսի յուրօրինակ էֆեկտ ունեցավ` բացահայտումների և բացահայտվողների առումով: Այն, որ Սերժ Սարգսյանի տասնամյա նախագահական գործունեությունը շատերն են գնահատում,  անշուշտ բնական է: Շատ դեպքերում գնահատանքներում կա անթաքույց ակնկալիք, և հենց այստեղ է, որ գնահատանքը դառնում է գովասանք, քծնանք, երբեմն անգամ դավաճանություն: Հայ-ռուսական սլավոնական համալսարանի  ռեկտոր, Հայաստանի նախկին վարչապետ Արմեն Դարբինյանի ֆեյսբուքյան գրառումն այս առումով դասական օրինակ է. <<Տաս տարի պաշտոնավարած Նախագահը՝ եթե մնում է իշխանության մեջ որպես Վարչապետ Խորհրդարանական կառավարման համակարգում, այլ ճանապարհ չունի, քան ազգային առաջնորդի բեռ վերցնելը:
Նրա կերպարը իհարկե հակասական է. լինելով ՀՀ նորանկախ պետության թերևս ամենափորձառու գործիչը, նա բնականաբար կրում է և՛ մեզ հետ կատարված լավի, և՛ վատի ամբողջական պատասխանատվությունը: Բայց նրա առանձնահատկություններից թերևս ամենակարևորը հենց պատասխանատվություն կրելն է և իրավիճակին տեր կանգնելը. ճանաչելով նրան պետականաշինության առաջին իսկ տարիներից՝ չեմ հիշում մի դեպք, երբ փորձեր խուսափել: Նրա՝ Նախագահական տասնամյակի արդյունքներն ամփոփելիս, ուզում եմ նշել իմ կարծիքով ամենակարևոր երեքը. 1) Նախագահ Սարգսյանը ոչ միայն իշխանությանը, այլև երկրին, պետությանը և քաղաքացուն կարողացավ վերադարձնել 96-ից կարծես անվերադարձ կորսված լեգիտիմությունը: Այո, և քաղաքացուն, հատկապես՝ քաղաքացուն. մենք սովոր ենք լեգիտիմության չափանիշով չափել միայն իշխանությանը՝ մոռանալով, որ ոչ լեգիտիմ իշխանության պարագայում հարվածի տակ է դրվում և՛ պետության, և՛ քաղաքացու լեգիտիմությունը: 2) Հայաստանի Հանրապետությունը Նախագահ Սարգսյանի առաջնորդությամբ այսօր աշխարհում ՄԻԱԿ երկիրն է, որը գտնվելով Ռուսաստանի հետ ռազմաքաղաքական և տնտեսական դաշինքում, ունի քաղաքական համաձայնագիր Եվրոպական Միության հետ, և առևտրային արտոնյալ պայմաններ Միացյալ Նահանգների, ԵՄ, Կանադայի, Նորվեգիայի, Շվեյցարիայի հետ, և այս երկրների ցանկը ընդարձակվելու է: Սա իսկապես գրոսմայստերական արդյունք է: 3) Հայաստանը այսօր, գտնվելով ըստ էության չավարտված և ամեն վայրկյան վերսկվելու վտանգ պարունակող պատերազմի պայմաններում, կարող է դասվել աշխարհի ամենախաղաղասեր երկրների շարքին>>,- գրում է Արմեն Դարբինյանը:

Նրա վերջին երկու դիտարկումների հետ, անշուշտ, կարելի է համաձայնվել, բայց Սերժ Սարգսյանի գործունեությունը բնորոշող առաջին կետը քարեր նետելու տպավորություն է թողնում: Արմեն Դարբինյանը այդ ի՞նչ չափիչ սարք է օգտագործել, որ որոշել է, իբր Սերժ Սարգսյանը մեզ վերադարձրել է <<96-ից կարծես անվերադարձ կորսված լեգիտիմությունը>>: 2008-ի մարտի մեկի խայտառակ ընտրություններն ու դրան հաջորդած սպանություննե՞րն էին լեգիտիմության առհավատչյան, թե՞ Արմեն Դարբինյանը մոռացել է, որ այդ ընտրությունների արդյունքում է Սերժ Սարգսյանը դարձել նախագահ:  Լեգիտիմության մյուս առհավատչյան 10 հազար դրամով գնված ձայնե՞րն են, թե՞ Արմեն Դարբինյանը տեղյակ չէ, որ իշխանությունը քաղաքացու ձայները գնել է փողով:

Նախկին վարչապետը խոսում է ամեն ինչի համար պատասխանատվություն վերցնելու համարձակության մասին, սակայն Մարտի 1-ի քաղաքական պատասխանատվության ողջ բեռը դրվեց նախկին նախագահ Քոչարյանի վրա: Սա իմիջիայլոց: Արմեն Դարբինյանը  Ռոբերտ Քոչարյանի օրոք, ում համարում է ոչ լեգիտիմ նախագահ, զբաղեցրել է երկրի ամենակարևոր պաշտոններից մեկը` 1998-1999թթ. եղել է ՀՀ վարչապետ, իսկ 1999-2000թթ. ՀՀ էկոնոմիկայի նախարար: Այդ ժամանակ հավանաբար Արմեն Դարբինյանը դեռ չէր գիտակցում, որ 1996-ից մեր երկրում անհետացել է լեգիտիմությունը, հակառակ պարագայում ազնվորեն կհրաժարվեր վարչապետի, ապա նաև նախարարի պորտֆելից: Ավելի քան 20 տարի անց նա հայտարարում է, որ Քոչարյանը եղել է ոչ լեգիտիմ նախագահ, իսկ դա նաև խոստովանություն է, որ ինքը` Արմեն Դարբինյանը եղել է ոչ լեգիտիմ վարչապետ: Իբրև վարչապետ` Արեմն Դարբինյանը շատ  նման էր Կարեն Կարապետյանին. իրական արդյունքներ ապահովելու փոխարեն` անընդհատ խոսում էր արհեստավարժ կառավարություն ստեղծելու մասին: Այն ժամանակ անգամ անեկդոտ կար` մարդիկ կառավարությանը արհեստավարժանոց էին կոչում և ծիծաղում: Իբրև քաղաքական գործիչ և անհատականություն` Արմեն Դարբինյանը ասպարեզ է ստացել Ռոբերտ Քոչարյանի օրոք, և այսօր առնվազն տգեղ է` քարեր նետել այն ճանապարհի վրա, որով ժամանակին քայլել ես: Սերժ Սարգսյանից ունեցած ոչ մի ակնկալիք չի կարող արդարացնել այդ պահվածքը:

 

Հայկ  Դավթյան  

 

 

Գլխավոր Թողարկում, Լուրեր, Վերլուծություն
Անդրադարձներ չկան to “Իսկ ինչո՞ւ Արմեն Դարբինյանը չի հիշում իր ոչ լեգիտիմության մասին”

Մեկնաբանել