Իսկ ո՞ւր մնացին Շարմազանովն ու Աշոտյանը

Jan 22, 2018 Comments Off on Իսկ ո՞ւր մնացին Շարմազանովն ու Աշոտյանը

Հայաստանի չորրորդ նախագահի պաշտոնում հայաստանյան ներկա իրականության  հետ կապ չունեցող Արմեն Սարգսյանի առաջադրմամբ՝ Սերժ Սարգսյանը կրկին հրապարակ հանեց սեփական թիմի ակտուալության խնդիրը:

Վերջին երկու տարվա ընթացքում Սերժ Սարգսյանը երկրորդ խոշոր քայլն է կատարում՝ անտեսելով յուրայիններին: Նախ՝ Մոսկվայից Երևան հրավիրվեց Կարեն Կարապետյանը, որին առաջարկվեց ՀՀ վարչապետի և ՀՀԿ նախագահի առաջին տեղակալի պաշտոնները: Կարեն Կարապետյանը, ինչպես ասում են, դատարկաձեռն չեկավ՝ նա իր հետ բերեց սեփական թիմը, որը ստացավ նախարարական պորտֆելներ՝ էներգետիկայի և բնական պաշարների, գյուղատնտեսության, էկոնոմիկայի, ֆինանսների, կապի և տրանսպորտի, առողջապահության նախարարների, ինչպես նաև ՊԵԿ նախագահի պորտֆելները:

Այս մարդիկ, մինչև պաշտոններ ստանալու պահը որևէ առնչություն քաղաքական պրոցեսների հետ չէին ունեցել, զբաղվել էին անձնական գործերով կամ բիզնեսով և միանգամից դարձան քաղաքական կարևոր պաշտոններ զբաղեցնողներ, և դրանով պայմանավորված՝ խորհրդարանական ընտրություններին ընդառաջ համալրեցին ՀՀԿ-ի շարքերը: Նրանց ճնշող մեծամասնության անունները հասարակությանը բավական անծանոթ էին: Հանուն արդարության պետք է նկատել, որ կարենկարապետյանական թիմի նախարարներից ոմանց այսօր էլ հասարակությունը չի ճանաչում: Այս մարդիկ այսպես էլ պետական գործիչներ, եթե ընդունենք, որ նախարարը նաև քաղաքական և պետական գործիչ է, չդարձան: Ավելին՝ նրանցից որոշները անկեղծություն ունեցան հայտարարելու, որ իրենք քաղաքականությամբ չեն զբաղվելու: Թերևս հստակ չէին պատկերացնում, թե ինչ ասել է քաղաքականությամբ զբաղվել, և ինչ է նշանակում նախարարի պորտֆել ստանալ:

Այսպես կոչված, պրոֆեսիոնալ մենեջերները, սակայն, իրենց վստահված ոլորտներում հեղափոխական բարեփոխումներով աչքի չընկան, կտրուկ թռիչքներ և  տեսանելի արդյունքներ նրանցից որևէ մեկը չապահովեց: Համենայն դեպս, այսօր դժվար է ասել, թե նոր նախարարները ինչ կարևոր աշխատանք են կատարել պետության, հասարակության, տվյալ ոլորտի և վերջապես ՀՀԿ ու Սերժ Սարգսյանի համար, որ  նրանց նախորդները չէին կատարել: Ըստ էության՝ ոչ մի:

Եվ հենց այստեղ է, որ անհասկանալի է դառնում Սերժ Սարգսյանի՝ կադրերի ընտրության մեթոդաբանությունը, որտեղ յուրայինները անտեսված են մնում, իսկ անհայտ աղբյուրներից հայտնված մենեջերները ասպարեզ են ստանում: Նույն բանը փաստացի տեղի ունեցավ նաև ԱԺ նախագահի, իսկ հիմա նաև ՀՀ չորրորդ նախագահի պարագայում: Օրինակ՝ Արա Բաբլոյանը՝ իբրև ԱԺ նախագահ, Գալուստ Սահակյանից ինչո՞վ է տարբերվում: Կամ ի՞նչ կապ ունի Արմեն Սարգսյանը Հայաստանի իրականության, պետականության և քաղաքականության հետ:

Եվ վերջապես նույն Արմեն Աշոտյանն ու Էդուարդ Շարմազանովը՝ իբրև Սերժ Սարգսյանի անմնացորդ նվիրյալներ, ինչո՞վ չէին համապատասխանում նախագահի կամ ԱԺ նախագահի ու որևէ նախարարի չափանիշներին: Աշոտյանը շատ լավ տիրապետում է օտար լեզուների, Շարմազանովը քաղաքական հանդուրժողականության ընդգծված աշխատաոճով է աչքի ընկնում և լավ հարաբերություններ ունի բոլոր ուժերի հետ, թերևս այլ անուններ ևս կարելի է թվարկել: Ի վերջո, այս մարդիկ մասնակցություն ունեն ՀՀԿ-ի քաղաքական կենսագրությանը, գոնե տարիներ շարունակ զբաղվել են հրապարակային քաղաքականությամբ և կրել են պատասխանատվություն հարազատ կուսակցության համար՝ հաճախ դրա համար զոհաբերելով անգամ անձնական հեղինակությունը: ՀՀԿ-ն՝ իբրև կուսակցություն, բավականին մեծ մարդկային ռեսուրս ունի, հետևաբար նաև՝ հարուստ կադրային բանկ:

Բայց Սերժ Սարգսյանը կարծես թե չի ուզում դրանից օգտվել: Եթե նրա կողմից կատարվող կադրային ներմուծումները արժեհամակարգային կամ մասնագիտական, տնտեսական ու քաղաքական արդյունավետության առումով ավելի որակյալ լինեին, դեռ գուցե կարելի էր հասկանալ: Բայց առայժմ ճիշտ հակառակն է: Սերժ Սարգսյանը միայնակ որոշում է ում և որտեղից բերել, իսկ թիմը լռելյայն համակերպվում է: Թերևս Տիգրան Թորոսյանն ու Հովիկ Աբրահամյանը եզակի բացառություն էին, ովքեր համարձակվեցին ինչ-ինչ հարցերում անհամաձայնություն հայտնել և դարձան անկուսակցական առվակներ կամ վտակներ: Ապրիլին՝ նոր կառավարության ձևավորման ժամանակ, Սերժ Սարգսյանը թերևս անպայման պետք է մտածի յուրայինների դիրքն ամրապնդելու և իրավիճակը հավասարակշռելու խնդրի շուրջ:  Հակառակ պարագան ռիսկային է հենց Սերժ Սարգսյանի համար, հաշվի առնելով, որ նոր կադրերն անվստահելի են, մասնավորապես Արեմն Սարգսյանը նաև ինտրիրգային կերպեր է:  Չի բացառվում, որ ներքին խմորումները  կարող են տհաճ իրավիճակ ստեղծել, առավել ևս, որ   ընդդիմության թափուր մնացած տեղը կարող  է գայթակղիչ թվալ՝  ներիշխանական կրքերի ու դժգոհությունների պարպման հավաքատեղի դառնալու համար:

 

   Հայկ  Դավթյան

Գլխավոր Թողարկում, Լուրեր, Վերլուծություն
Մեկնաբանությունները փակ են: